“Babin e shikoj shpesh në ëndërr”
Këto ishin fjalët e një vajze të vogël, e mbetur pa të atin. Jetonte me të motrën dhe nënën, Valentinën, në kushte jashtëzakonisht të vështira.
Shtëpia e tyre dukej si një ngrehinë që në këmbë qëndronte duke lënguar. Këtu nuk kishte asnjë shpresë, por vetëm vuajtje. Nëna e dy vajzave, me lotët që nuk i pushonin, tregonte se nuk kishin asnjë të ardhur, përpos një 79 mijë lekëshi të vjetër, që shërbente për qiranë e për pak ushqim.
Emisioni “Shqiptarët për Shqiptarët” e trajtoi historinë e dhimbshme të kësaj familje, ndërsa ëndrra e vetme e këtyre vajzave ishte të kishin një shtëpi ‘me mure të bardha’, një antitezë e mirfilltë me zymtësinë e realitetit që kishte përfshirë jetët e tyre.
Dhe ashtu ndodhi. Një familje shqiptare me zemrën e bardhë, kontaktoi me “Shqiptarët për Shqiptarët” me qëllimin e mirë për ta nxjerrë nga errësira e vuajtjeve dhe varfërisë Valentinën, me dy vajzat, Xhoaldën e Vjonisën.
Familja Bardhi u largua nga ajo ngrehinë e pabanueshme drejt një shtëpie të re, ndërsa sytë e dy jetimeve, u mbushën me gëzim, një lumturi që mbase ato kurrë nuk e kishin përjetuar.
Kohë ka kaluar nga ai moment i bukur dhe “Shqiptarët për Shqiptarët” është rikthyer sërish për ta parë Valentinën dhe dy vajzat.
Nëna na tregon se kur kujton të shkuarën, në mendje i vijnë ditët e vështira, vuajtjet e mëdha.
“11 vite rresht me vuajtje, me stres… më shumë ishte problemi i qerase. Nuk isha e zonja për ta paguar, e kam parë veten shumë ngushtë. Atje ka patur lagështirë, kushte të mjerueshme. Aty banesa ishte e pabanueshme, por nuk kishim ku të shkonim. Askënd nuk kisha afër, askënd për ndihmë… vetëm Zotin e dy fëmijët.”-kujton Valentina.
Xhoalda e Vjonisa janë rritur. Xhoalda na tregon momentet kur ajo hapi derën e shtëpisë së saj të re, një çast që ia ndryshoi jetën.
“Aty ishte çelësi, në kuti. Kur hapa derën, mbeta e habitur. Ishte një vend i mrekullueshëm. Ishte një shtëpi, me ngjyra, me dhoma, me ballkon, të gjitha…mamit i thashë, ‘ o mam, ne do ta mbajmë këtë shtëpi?’…“, kujton Xhoalda.
Sot familja Bardhi jeton e qetë, pa patur shqetësimin se shtëpia do t’i zërë përposhtë. Me ndihmën edhe të një pensioni të posaçëm për ta, vajzat vijojnë shkollën dhe ashtu siç ëndërruan, shtëpia e tyre i ka muret e bardha, njëlloj si shpresa që gjen në sytë e tyre.
“Falenderoj të gjithë shqiptarët që na bënë me banesë të re, donatorin, Elvisin… një falenderim i madh shkon për pensionin që na vjen çdo muaj.“-thotë Valentina.