“26 është normalja e re.” Ky është mesazhi që qarkullon në ndërtesat e BE-së në Bruksel. Këshilli Evropian, dje dhe të enjten, përfundoi me një deklaratë të përbashkët, të miratuar nga të 27 shtetet anëtare, por me shtimin e një aneksi të kërkuar nga vetëm 26 prej tyre, në të cilën Bashkimi përsërit mbështetjen e tij për Ukrainën.
Për herë të dytë, Hungaria e Orban tërhiqet nga mbështetja e Zelenskyt. Kjo kishte ndodhur tashmë edhe në 6 mars dhe, pikërisht me atë rast, pjesa tjetër e Këshillit kishte vendosur të vinte rregullat e veta. Në fakt, si praktikë, nuk pritet që krerët e shteteve dhe qeverive të kthehen në shtëpi pa lëshuar një deklaratë të përbashkët dhe unanimisht të përbashkët. Këshilli ka një sistem vetoje, që do të thotë se mjafton një jo e vetme për të bllokuar çdo iniciativë me interes të komunitetit. Bashkëngjitja e një dokumenti të bashkangjitur është një rrugëdalje nga ngërçi. Në një moment kaq delikat, Brukseli është i gatshëm të bëjë gjithçka për të konfirmuar aleancën e tij evropiane me Kievin. Edhe duke shkuar kundër procedurave. Me fillimin e negociatave, telefonatat Uashington-Moskë dhe vështirësitë në front, BE po rrezikohen.
Budapesti po e dënon veten në vetëizolim. “Është punë e tij”, komentojnë ata në Bruksel. Pozicioni hungarez do të vazhdojë të jetë një gjemb në këmbë për Bashkimin – në Parlament, euroskeptikët kanë më shumë hapësirë për të manovruar – por loja e tij tani është zbuluar. Nisur nga situata, as Sllovakia e Ficos nuk ndjen dëshirën për të kaluar në anën e Orbanit. Të paktën për dosjen e Ukrainës. Rruga e liderit hungarez është shumë margjinale për t’u ndjekur nga një vend që, në çdo rast, përfiton shumë nga fondet e Bashkimit. Nga ana tjetër, Evropa që shkon nga 27 në 26 bëhet normë. Kjo sugjeron që Këshilli mund t’i drejtohet të njëjtës mundësi nëse lindin pengesa të tjera në të cilat disa “pak të pakënaqur” pengohen.
Plani Gatishmëri 2030 për mbrojtjen e përbashkët, bashkimin e kapitalit, politikat e gjelbra. Le të imagjinojmë se këto apo dosje të tjera nuk do të shkaktojnë dhimbje stomaku për anëtarët individualë. Është e mundur që edhe masat anti-tarifore të Trump nuk do të marrin miratimin unanim nga Këshilli. Ka shumë divergjenca që të ketë unitet veprimi ndaj një Uashingtoni që nuk është më e qartë nëse është ende një aleat, një partner apo çfarë tjetër. Megjithatë, të gjithë në të ardhmen do të duhet të jenë të kujdesshëm se si i luajnë letrat e tyre. Votimi jo, duke ndjekur instinktin e dikujt dhe për të mbajtur larg pakënaqësinë e mazhorancës, mund të shihet më shumë si një zhytje në një pishinë ku njeriu nuk ka kontrolluar nëse ka ujë, sesa një shaka e bukur për interesin kombëtar. Opozita në Këshill do të duhet të arsyetohet dhe të gërshetohet në një aleancë solide. Nga ana tjetër, kjo lëvizje duhet përshëndetur.
Vetoja në Këshill është një nga pengesat në krye të listës së reformave që duhen bërë për të pasur një Evropë më të dobët në gjendje të konkurrojë me pjesën tjetër të botës. Pak rëndësi ka nëse problemi zgjidhet fillimisht me praktikë dhe më pas me teori. Në të vërtetë, nëse Brukseli do të vendoste vërtet të merrte këtë rrugë, do të thoshte se pengesat burokratike janë më shumë një sugjerim sesa realiteti i gjërave. Është thuajse qesharake të thuhet, por ishte Spinelli ai që tregoi nevojën për një Evropë të bashkuar me një proces vendimmarrjeje të shpejtë dhe një qeverisje mbikombëtare të palidhur nga anëtarë individualë. Po kështu, në mënyrë absurde, duhet të falënderojmë Trumpin, i cili me shuplakat e tij po na nxjerr nga tortura. Të paktën kështu duket. Nëse dikujt nuk i pëlqen Evropa në moshën 26-vjeçare, ka gjithmonë Mbretërinë e Bashkuar gati të kthehet dhe të bëjë numrat.