Në një vend ku ndërtimi i një spitali kërkon vite dhe ndërtimi i një burgu të ri konsiderohet luks, çuditërisht Shqipëria është gati të presë të huaj me masa kufizuese të lirisë personale, të ardhur nga Italia me anijen Libra, të pajisur me pranga.
Ky nuk është një titull filmash. Është realitet. Dhe është realiteti që ndodh në emër të një “marrëveshjeje strategjike”.
Qeveria shqiptare ka rënë dakord të mirëpresë persona nën hetim, në proces gjyqësor apo me të kaluar kriminale, të cilët vijnë me vendim gjykate për kufizim lirie – një formë e butë për të thënë: persona që, në çdo vend tjetër të Europës, do të qëndronin nën mbikëqyrje të rreptë ose të izoluar.
Por jo këtu.
Këtu gjejmë gjithmonë një “shteg bashkëpunimi”.
Pse pikërisht Shqipëria?
Kjo është pyetja që shumë shqiptarë po bëjnë. Dhe me të drejtë. Sepse, të thuash që “nuk mund t’u lihet liria e lëvizjes se përbëjnë rrezik për policinë italiane”, por të sillesh në një vend të tretë e të konsiderosh gjithçka të zgjidhur, është hipokrizi diplomatike me emër.
Çfarë garancish kemi që këta individë nuk do të krijojnë precedent të rrezikshëm? Apo që të mos përfundojmë ne duke i trajtuar problemet e sistemit italian të emigracionit, drejtësisë dhe burgjeve?
Kjo nuk është thjesht një “marrëveshje mes miqsh”. Kjo është një eksport i problemit, dhe Shqipëria po pranon të jetë importuesi.
Nuk jemi as rezervuar i BE-së, as burg ndërkombëtar
Është koha që dikush të thotë qartë: Shqipëria nuk është kamp filtrimi, nuk është burg i hapur, dhe nuk është laborator eksperimentesh humanitare për Evropën.
Ne kemi mjaftueshëm sfida me drejtësinë, rendin dhe sigurinë tonë. Nuk kemi luksin të eksportojmë etikën dhe të importojmë rrezikun.
Për të qenë të qartë: emigracioni është realitet global. Dhe po, duhen politika bashkëpunimi. Por jo kur në bord të anijes ku na vijnë persona me urdhër ndalimi, jo kur vendimet merren pas dyerve të mbyllura, dhe jo kur qytetarëve u shiten si “sukses diplomatik” ajo që realisht është rrezik i mbështjellë me shirit protokolli.
Kush i mbron interesat e qytetarëve shqiptarë?
Nëse vendimmarrja kombëtare fillon të injorojë opinionin publik, ndjesinë e rrezikut dhe realitetin e terrenit, atëherë kemi hyrë në një zonë gri ku qeverisja rrezikon të shndërrohet në menaxhim të krizave të të tjerëve – dhe kjo nuk është aspak qeverisje.
Kemi plot njerëz që mezi mbijetojnë, që presin drejtësi, që kërkojnë siguri. Nuk kemi nevojë për njerëz që sjellin pas vetes pranga, hetime dhe mister.
Shqipëria nuk është problem zgjidhës për dështimet e Italisë.
As për të Europës.
Dhe sigurisht – nuk është strehë për askënd që paraqet kërcënim për rendin dhe sigurinë publike.
Koha për të thënë: mjaft më eksperimentuat me këtë vend.