Pasi ka kaluar Pashka (dhe Papa ka vdekur), shenjtorët po tallen. Gjyqësori më ideologjik vazhdon të prodhojë jurisprudencë krijuese për imigracionin dhe sfidon Parlamentin. Sipas një vendimi prej tetë faqesh të Gjykatës së Apelit të Romës, nëse një i huaj kërkon mbrojtje ndërkombëtare pasi është transferuar në CPR të Gjaderit në Shqipëri, ai duhet të kthehet në Itali.
Vendimi që përcakton “pazbatueshmërinë në çështjen në fjalë të Protokollit Itali-Shqipëri” ka të bëjë me një shtetas maroken, i cili ishte transferuar në hotspotin shqiptar më 11 prillin e kaluar së bashku me 39 emigrantë të tjerë të paligjshëm me urdhër dëbimi. Sipas dosjes së tij kriminale, ky maroken që ndodhet në Itali që nga viti 2021, ka një dënim penal në pritje: prandaj vendimi i Prefekturës ishte për ta dëbuar atë nga territori italian më 31 mars.
Sipas agjencisë Ansa, gjatë qëndrimit në CPR i huaji ka shprehur dëshirën për të paraqitur një kërkesë për azil. Sipas ligjit, kërkesa do të nxiste një seancë të re të vlefshmërisë, e cila bie nën juridiksionin e gjyqtarëve në Romë. Fakti që kërkesa është instrumentale, pasi nuk është bërë kurrë më parë, por vetëm pas dënimit penal dhe kërkesës për përjashtim, nuk ka rëndësi për Gjykatën e Apelit. Kushdo që merret me emigracionin e di shumë mirë këtë, por sipas gjyqtarit që ka shkruar dënimin, “kërkesa për mbrojtje ndërkombëtare e formuluar në territorin shqiptar, e barazuar, për qëllime të vetme të Protokollit Itali-Shqipëri dhe kryerja e procedurave të parashikuara në të, në zonat kufitare apo tranzite duhet të konsiderohet e paraqitur në mënyrë të vlefshme si një kërkesë për azil drejtuar shtetit italian”.
Është një shaka që shfrytëzon legjislacionin ndërkombëtar për kërkesat për azil, një modalitet që legjislacioni i BE-së së shpejti mund ta kufizojë më tej, por që në këtë fazë konflikti me politikat e qeverisë kundër emigracionit, gjyqtarët italianë nuk synojnë të bëjnë kompromis. Magjistrati shkruan: “Vullneti për të kërkuar mbrojtje ndërkombëtare është shprehur gjatë ndalimit në vazhdim në CPR të Gjaderit, ku shtetasi i huaj – shkruhet – është marrë me forcë, pa pëlqimin e tij dhe pa i skaduar titulli i paraburgimit gjatë transferimit ose pa pasur ndikim në procedurën të cilës i është nënshtruar i huaji në Itali, ndaj duhet konsideruar se kërkesa ka qenë e vlefshme para procedurës së njëjtë shtetërore”.
Prandaj, sipas vendimit, statusi i të huajit nga emigrant i paligjshëm i gatshëm për t’u dëbuar duhet të shndërrohet në azilkërkues. Prandaj vendimi për ta rikthyer atë në Itali, sepse ai nuk është më “në kategoritë e subjekteve të përcaktuara nga Protokolli” dhe “procedurat e parashikuara nuk janë të zbatueshme” për të, pasi sipas ligjit çështja e paraqitur në Gjykatë për shqyrtim nuk parashikohet shprehimisht as në Protokoll, as në ratifikimin e marrëveshjes me Shqipërinë, pasi ligji përjashton paraburgimin e një kërkuesi nga pikëpamja e “objektivit dhe të një të huaji”. Këtu është një tjetër truk ligjor që përdor gjyqësori për të minuar vendimet e Kuvendit.
