Shkencëtarët e zhvillimit të fëmijëve hedhin poshtë mitet e dekadave të vjetra.
Një prind mund ta llastojë fëmijën e tij dhjetë ose pesëmbëdhjetë vjeç në mënyra të ndryshme. Megjithatë, pavarësisht besimit popullor, e njëjta gjë nuk mund të ndodhë kur fëmija i tyre është i porsalindur.
Sipas shkencëtarëve të zhvillimit të fëmijëve, ideja se ne e llastojmë një foshnjë ndërsa e mbajmë në krahë është e pasaktë. Sipas psikologut të fëmijëve J. Kevin Gugent, drejtor i Institutit Brazelton në Spitalin e Fëmijëve të Bostonit, sfida kryesore me të cilën përballet një i porsalindur është nëse mund t’i besojë botës në të cilën ka ardhur dhe se nevojat e tij themelore për ushqim, gjumë dhe mbrojtje do të plotësohen.
“Është çështje përmbushjeje e këtyre nevojave”, thekson psikologu i fëmijëve, i cili bën një dallim të mprehtë midis mënyrës se si një fëmijë është i llastuar dhe kohës që kalon në krahët e prindit.
Duke vazhduar, ai thekson se kur foshnjat qajnë në moshën disa muajshe, nuk është sepse po zhvillojnë një personalitet manipulues. Ato nuk mund ta bëjnë këtë ende. Ato qajnë sepse janë të uritura, të vetmuara, në dhimbje, çdo gjë që mund t’i bëjë të ndihen të çuditshme, por jo që një ditë të mund të na bëjnë çfarë të duan.
Sipas profesoreshës së asociuar të pediatrisë në Universitetin Johns Hopkins, Dr. Barbara Howard, “Një fëmijë i llastuar është manipulues, por kur një foshnjë mbush nëntë muaj, ai nuk është në gjendje të qajë për të na detyruar të bëjmë ose të mos bëjmë diçka”.
Kur u përgjigjemi nevojave të një foshnje, i mësojmë se atje jashtë ka siguri dhe ngrohtësi, gjë që gradualisht i ndihmon të zhvillojnë vetëbesim, sipas Dr. Deborah Campbell, Drejtoreshë e Neonatologjisë në Qendrën Mjekësore Montefiore në Nju Jork. Ajo thekson se sipas studimeve që janë kryer, kur nevojat e një foshnje plotësohen që nga viti i parë i jetës, ai do të rritet më i pavarur dhe më i lumtur.
Sigurisht, nuk ka asgjë të keqe me një fëmijë nëse e lëmë të qajë pak vetë, por në çdo rast, duhet ta harrojmë përgjithmonë mitin e fëmijës së llastuar, i cili transmetohet brez pas brezi.
Për më tepër, sipas Campbell, kur një prind e mban foshnjën e tij mbi vete, foshnja i dëgjon zemrën dhe qetësohet, ndërsa temperatura e prindit ndihmon ta mbajë ngrohtë.
Howard thekson se prindërit tani janë shumë të shqetësuar për performancën e fëmijëve të tyre, në çdo gjë, që nga mosha disa muajsh, dhe kështu shqetësohen se nuk do të bëhen të pavarur në një shoqëri kaq konkurruese. Por nëse nuk i ndihmojmë të zhvillohen emocionalisht, atëherë ata nuk do të kenë sukses në botën e jashtme, dhe ky lloj zhvillimi vjen vetëm nga dashuria dhe kujdesi.
Shkurt, herën tjetër që fëmija juaj qan, mos hezitoni të shkoni tek ai.
Marrë nga webmd.com