Britania ka ndërmarrë një nga kthesat më të forta në politikën e saj ndaj Izraelit, duke vendosur sanksione ndaj vendbanimeve izraelite në Bregun Perëndimor të pushtuar dhe duke e lidhur këtë vendim drejtpërdrejt me mbrojtjen e perspektivës për një shtet palestinez.
Sekretari i Jashtëm Ed Miliband e cilësoi këtë si fillimin e një qasjeje të re ndaj konfliktit izraelito-palestinez. Në një deklaratë të pazakontë, Miliband, i cili e përshkroi veten si “hebre krenar britanik” dhe theksoi lidhjet e tij familjare me Izraelin, tha se qeveria britanike pajtohet me vlerësimin e Kombeve të Bashkuara se në disa zona të Bregut Perëndimor po ndodh “spastrim etnik i palestinezëve”, i kryer nga kolonë që ai i cilësoi si terroristë.
Sipas tij, qeveria izraelite “i ka mbyllur sytë” ndaj kësaj dhune. Paketa e masave britanike përfshin ndalimin e importit të mallrave të prodhuara në vendbanimet e paligjshme, sanksione ndaj kompanive dhe individëve që ofrojnë ndërtim, infrastrukturë, financim apo shërbime imobiliare për zgjerimin e tyre, si dhe ndalimin e reklamimit të këtyre vendbanimeve në Britani.
Londra ka vendosur gjithashtu kufizime ndaj shitjeve të armëve dhe eksporteve që kontribuojnë në mënyrë të drejtpërdrejtë në pushtimin. Por kthesa britanike ka sjellë një reagim të ashpër nga Izraeli.
Ministri i Jashtëm Gideon Saar njoftoi mbylljen e konsullatës britanike në Jerusalemin Lindor, e cila shërben për britanikët në Jerusalem, Bregun Perëndimor dhe Gazën.
Përfaqësues britanikë në qendrën ndërkombëtare të koordinimit për Gazën dhe trajnerë që punojnë me policinë palestineze në Ramallah janë urdhëruar gjithashtu të largohen.
Reagimi izraelit ka ardhur ndërsa Britania është bashkuar me 11 vende të tjera në veprimin kundër vendbanimeve. Franca, Kanadaja dhe Spanja janë mes vendeve që kanë mbështetur masat, duke e rritur ndjeshëm presionin ndërkombëtar mbi qeverinë e Benjamin Netanyahu.
Për palestinezët, vendimi është pritur si një hap i rëndësishëm, por i vonuar. Përfaqësuesi palestinez në Londër e ka cilësuar atë një pikë kthese në marrëdhëniet britaniko-palestineze, ndërsa kritikët e qeverisë britanike kërkojnë masa edhe më të forta, përfshirë embargo të plotë të armëve dhe përfundimin e bashkëpunimit ushtarak me Izraelin.
Vetë kryeministri britanik Andy Burnham deklaroi se vuajtjet e palestinezëve janë “një njollë në ndërgjegjen e botës” dhe se Britania duhet të veprojë në mbrojtje të vlerave të saj. Ai theksoi se masat nuk synojnë popullin izraelit, por zgjerimin e vendbanimeve dhe mbrojtjen e zgjidhjes me dy shtete.
Nga ana tjetër, Londra përballet edhe me një përplasje të mundshme me Uashingtonin. Sekretari amerikan i Shtetit Marco Rubio ka bërë të qartë se SHBA nuk do të ndjekë shembullin britanik, ndërsa ambasadori amerikan në Izrael, Mike Huckabee, ka paralajmëruar pasoja ekonomike për bizneset britanike.
Kjo e vendos Britaninë në një pozicion të ri: jo më përballë Izraelit vetëm përmes deklaratave diplomatike, por përmes masave konkrete ekonomike dhe politike.
Për një vend që historikisht ka luajtur rol vendimtar në zhvillimet që çuan drejt krijimit të shtetit të Izraelit, kjo kthesë shënon një distancim të rëndësishëm nga politika e mbështetjes pothuajse të pakushtëzuar ndaj Tel Avivit. \\