Një burrë i huaj është rrahur për vdekje nga një turmë prej të paktën 50 personash në Durban, në lindje të Afrikës së Jugut, ku prej disa muajsh grupe ksenofobe po organizojnë protesta të dhunshme kundër emigracionit nga vende të tjera afrikane.
Policia bëri të ditur se viktima ishte rreth 30-40 vjeç dhe se vdiq në vendngjarje. Autoritetet nuk e kanë bërë publike kombësinë e tij.
Sipas rindërtimit paraprak të ngjarjes nga policia, gjithçka nisi kur dy burra e sulmuan viktimën. Më pas, sulmit iu bashkuan edhe dhjetëra persona të tjerë, duke e shndërruar agresionin në një akt kolektiv dhune që përfundoi me vdekjen e tij.
Ngjarja ndodh në një klimë tensioni në rritje ndaj emigrantëve në Afrikën e Jugut, ku rreth 20 grupe ksenofobe veprojnë duke fajësuar të huajt për problemet ekonomike të vendit.
Papunësia, varfëria dhe vështirësitë sociale përdoren si argumente për të nxitur armiqësi ndaj njerëzve që kanë ardhur nga shtetet fqinje afrikane në kërkim të sigurisë dhe mundësive më të mira ekonomike.
Sipas vlerësimeve, në Afrikën e Jugut jetojnë rreth tre milionë shtetas të huaj me dokumente të rregullta, që përbëjnë afërsisht pesë për qind të popullsisë.
Shumica vijnë nga vende të tjera afrikane, veçanërisht nga shtete fqinje me më pak burime ekonomike. Përveç tyre, në vend jetojnë edhe shumë emigrantë pa dokumente.
Dhuna kundër të huajve nuk është një episod i izoluar. Në fillim të tetorit, në Durban dhe Johanesburg u plaçkitën disa biznese në pronësi të shtetasve të huaj.
Ndërkohë, në qershor, mijëra emigrantë u larguan nga Afrika e Jugut pasi grupet ksenofobe u kishin dhënë ultimatum të largoheshin nga vendi deri më 30 qershor.
Vrasja në Durban tregon se deri ku mund të shkojë përshkallëzimi i urrejtjes kur një grup njerëzish shndërrohet në objektiv të zemërimit kolektiv.
Emigrantët, të cilët shpesh përballen me pasiguri ekonomike dhe vështirësi integrimi, bëhen shënjestër e akuzave për probleme që kanë rrënjë shumë më të thella.
Kur paragjykimi shndërrohet në kërcënim, kërcënimi në sulm dhe sulmi në dhunë kolektive, pasojat nuk kufizohen më te viktimat e drejtpërdrejta.
Ato prekin sigurinë e komuniteteve, bashkëjetesën shoqërore dhe aftësinë e institucioneve për të garantuar mbrojtjen e çdo njeriu, pavarësisht kombësisë së tij.