Ka mbetur pak më shumë se një muaj derisa Donald Trump të marrë detyrën në Shtëpinë e Bardhë dhe urgjenca për të thënë fjalën e tij për çështjen e Ukrainës po afrohet gjithnjë e më shumë. Është urgjente, mbi të gjitha dhe në çdo rast, të kemi një plan përtej gradientit të izolimit që presidenti i sapozgjedhur do të dëshirojë të zbatojë në politikën e tij të jashtme.
200 mijë burra në linjën e kontaktit- Ditët e fundit, disa drejtues të Kievit u takuan me ekipin e tranzicionit të Trump për të diskutuar të ardhmen. Midis tyre, shefi i shtabit të Volodymyr Zelensky dhe zëvendëskryeministrja Yulia Svyrydenko. Një mundësi për të sqaruar idetë që qarkullojnë aktualisht në Uashington për të ardhmen e Ukrainës, brenda dhe jashtë NATO-s. Ideja, të cilën disa tashmë po e etiketojnë si “plani Trump”, është ajo e një force paqeruajtëse që do të vendoset përgjatë vijës së kontaktit midis Rusisë dhe Ukrainës. Një kontigjent prej rreth dyqind mijë burrash të gjithë mbi supet e Evropës, për sa i përket menaxhimit dhe mirëmbajtjes. Një opsion për t’u vlerësuar kur Kievi dhe Moska do të vazhdonin drejt një armëpushimi. Pse pikërisht dyqind mijë? Ekipi i Trump pretendon se ky numër mund të justifikohet me faktin se linja e kontaktit me ushtrinë ruse është pak më pak se dy mijë kilometra, nga Chernhiv në veri deri në Kherson në jug.
Një armëpushim “i ndyrë”.- Çfarë thotë kjo strategji nga ekipi i politikës së jashtme të Trump? Shumë. Ideja tradhton njëfarë nxitimi në dëshirën për të vendosur kufij dhe përgjegjësi: siç ka ndodhur tashmë me Sirinë, Ukraina së shpejti mund të shpallet jo më një “betejë amerikane”, por një çështje evropiane, rajonale dhe duhet trajtuar si e tillë. Shtetet e Bashkuara luajnë një rol margjinal, pothuajse super partes, ndërsa establishmenti amerikan zgjedh t’i përkushtohet prioriteteve që lidhen me interesin e tij kombëtar: Indo-Paqësorit. Në fakt, nuk do të mjaftojë që ekipi i ri i qeverisë të ndjekë Kinën e dytë, por Amerikën e para. Dhe pa zbritje. Kjo do të thotë se ideja e një armëpushimi mes dy pretendentëve tashmë merr konturet e “të shpejtës dhe të pisët”: nuk ka rëndësi kush sulmoi dhe kush sulmohet, qëllimet pas konfliktit nuk kanë rëndësi, e vetmja gjë ,dhe Gjëja kryesore është të heshtin armët, ndonëse me një armëpushim të rrëmbyer.
Sepse Putini mund të përfitonte prej kësaj- Sepse armëpushimet e shkatërruara janë të lehta për t’u thyer. Zelenskit nuk do t’i ofrohen garanci sigurie as nga NATO dhe as nga Shtetet e Bashkuara, pikërisht e kundërta e asaj që presidenti ukrainas ka kërkuar vazhdimisht me kapelë në dorë. Udhëheqësi i Kievit është i bindur se ngrirja e frontit pa krijuar një mburojë mbrojtëse rreth Ukrainës do t’i jepte vetëm kohë Vladimir Putinit për të përgatitur agresionin e radhës. Në këtë drejtim, marrëveshjet pas Minskut të viteve 2014-2015 flasin vetë. Topi, pra, i kalon Evropës, e detyruar të bëhet “mashë” dhe të marrë përsipër barrën e një misioni që nuk mund ta menaxhojë e vetme nën flamurin e Bashkimit: ushtria europiane nuk është aty, nuk ekziston. Opsioni i vetëm i mundshëm është krijimi i një force-puzzle, të formuar duke u nisur nga shenjat individuale kombëtare. Parisi dhe Londra janë konsultuar për këtë opsion prej javësh dhe Emmanuel Macron e përmendi atë gjatë vizitës së tij në Poloni. Por në pak muaj është e pamundur të shkruash një histori që është zvarritur që nga viti 1945.