Gjatë vitit të fundit, administrata Trump ka inauguruar një epokë të re të marrëdhënieve ndërkombëtare: diplomacinë pa diplomatë. Duke anashkaluar Departamentin e Shtetit dhe Këshillin e Sigurisë Kombëtare -institucione që kanë udhëhequr politikën e jashtme amerikane për tetë dekada – presidenti Trump ka vendosur fatin e krizave globale në duart e dy besnikëve të tij më të afërt: mikut të pasurive të patundshme, Steve Witkoff, dhe dhëndrit të tij, Jared Kushner.
Në qendër të këtij eksperimenti është bindja e Trump se konfliktet gjeopolitike mund të zgjidhen si transaksione biznesi në Nju Jork. Witkoff dhe Kushner, të cilët nuk kanë karriera diplomatike formale, po udhëheqin negociatat më delikate të kohës sonë, që nga programi bërthamor iranian deri te lufta në Ukrainë, e cila po i drejtohet vitit të saj të pestë.
Ky stil i ri diplomacie mirëpritet nga vende si Rusia, Turqia dhe monarkitë e Gjirit, të cilat preferojnë qasjen transaksionale mbi leksionet tradicionale perëndimore për të drejtat e njeriut dhe demokracinë. Witkoff dhe Kushner flasin gjuhën e interesit të pastër.
Megjithatë, kritikët dhe ekspertët e inteligjencës mbeten skeptikë. Ndërsa Witkoff vlerësohet për “ngrohtësinë” e tij, ai shihet si një fillestar në kompleksitetin e marrëdhënieve Uashington-Moskë, shpesh duke injoruar ekspertët teknikë në tryezën e bisedimeve.
Pika më e nxehtë e këtij basti është ndërthurja e paepur midis detyrës shtetërore dhe interesit privat. Ndërsa Witkoff shërben si i dërguar special, djali i tij drejton kompaninë e kriptomonedhave të familjes Trump, e cila ka marrë investime masive nga Emiratet e Bashkuara Arabe.
Nga ana tjetër, Kushner ka mbledhur miliarda dollarë nga fondet sovrane të Arabisë Saudite dhe Katarit pak para rikthimit të Trump në pushtet. Kjo krijon një mjegull, ku është e vështirë të ndahet interesi kombëtar amerikan nga përfitimi personal i emisarëve.
Përballë këtij ekipi “amator”, kundërshtarët si Vladimir Putin dhe liderët iranianë po përdorin strategjinë e vonesës. Putini, i bindur se koha punon për të në Donbas, nuk ka nxitim për të nënshkruar marrëveshje, pavarësisht entuziazmit të Witkoff.
Ndërkohë, në Iran, diplomacia po zhvillohet nën hijen e një armate të madhe detare amerikane në Detin e Kuq. Trump po luan me dy karta: kërcënimin ushtarak të menjëhershëm ndaj Teheranit dhe joshjen me investime amerikane ndaj Moskës.
Në fund të fundit, ky stil diplomacie po teston nëse bota mund të qeveriset si një portofol pronash. Trump ka braktisur strukturat profesionale për t’u besuar instinkteve të rrethit të tij të ngushtë. Nëse ky bast do të sjellë paqe apo do të dështojë përballë autokratëve me përvojë, kjo mbetet pikëpyetja e madhe e vitit 2026. /tesheshi.com/
