Nga Lubna Masarwa
Nuk ka netë të qeta në Gaza, as para armëpushimit dhe as pas deklaratës së paqes në Sharm el-Sheikh.
Ne pamë buzëqeshje në një vendpushim egjiptian ndërsa udhëheqësit botërorë, përfshirë shumë nga vendet arabe dhe myslimane, shtrënguan duart me Presidentin e SHBA-së Donald Trump, i cili pretendoi se kishte zgjidhur jo vetëm këtë konflikt, por tre mijë vjet histori.
Por kjo fanfarë nuk e ndaloi Izraelin të shkelte deklaratën për asnjë minutë. Ushtria izraelite nuk ndaloi as dhe për të pushuar.
U zgjova këtë mëngjes dhe pashë prindër që mbanin trupat e pajetë të fëmijëve të tyre dhe lotët e nënave që humbën fëmijët e tyre në gjumë.
Izraeli bombardoi zona të ndryshme në Gaza, me një mesazh të hartuar për të shkaktuar terror maksimal, duke vrarë 104 civilë, përfshirë 46 fëmijë dhe 18 anëtarë të familjes.
Si shumë në Gaza, ata vdiqën në mënyrë anonime.
Jo, askush nuk do t’i shkruajë emrat, moshat ose të imagjinojë se çfarë ëndërruan ndërsa flinin, çfarë planifikuan për ditën tjetër dhe çfarë thanë ose bënë para se të shkonin në shtrat dhe të mos zgjoheshin kurrë.
Gëzim i ndaluar
Për pjesën më të madhe të botës, palestinezët janë bërë objekte, pa ndjenja, kujtime apo histori jete; pa të kaluarën, pa të tashmen dhe sigurisht pa të ardhmen.
Pabarazi dhe në dhimbje
Në ditën e marrëveshjes së armëpushimit, Kanali 13 i Izraelit tregoi gruan e pengut izraelit Elkanah Bochbot duke zgjuar djalin e saj pesëvjeçar dhe duke i thënë se babai i tij do të kthehej në shtëpi.
Prezantuesit televizivë derdhën lot për atë skenë.
Rrugët në Izrael ishin zbukuruar me flamuj dhe tabela për të mirëpritur 20 pengjet që mbijetuan dy vjet bombardimesh nga forcat e tyre ajrore.
Unë shkova me makinë në shtëpinë e Bochbot në Meveseret Tzion pranë Jerusalemit. Isha duke qëndruar para shtëpisë së familjes së tij. Më shumë se 100 njerëz qëndronin jashtë me flamuj izraelitë, duke kënduar këngë për të festuar lirimin e tij.
Gruaja, djali dhe anëtarë të tjerë të familjes së tij qëndronin në ballkon dhe përshëndetnin turmën si mbretër.
Një ditë më parë, ushtria izraelite bastisi shtëpitë e disa të burgosurve palestinezë në Bregun Perëndimor të pushtuar, emrat e të cilëve ishin përfshirë në një listë të të burgosurve që do të liroheshin si pjesë e marrëveshjes së shkëmbimit.
“Ushtarët bastisën shtëpinë, na kërcënuan dhe na thanë se na ishte e ndaluar të tregonim ndonjë shenjë gëzimi ose të mirëprisnim ata që e uronin për lirimin e tij”, tha për Middle East Eye Razan, vajza e të burgosurit Taleb Makhamreh nga Yatta, në jug të Hebronit.
“Ata gjithashtu qëlluan rastësisht në lagje, duke plagosur një të ri në krah, dhe sulmuan të rinj të tjerë.”
Palestinezëve nuk u lejohet të vajtojnë, as të festojnë.
“A janë gjallë fëmijët e mi?”
Haitham Salem, një i burgosur palestinez i liruar nga Gaza, shpërtheu në lot pas lirimit të tij kur u informua se tre fëmijët dhe gruaja e tij ishin vrarë dy javë më parë.
Duke u dridhur dhe duke qarë ndërsa filmohej në një spital në Gaza pas lirimit të tij, ai tha: “A janë gjallë fëmijët e mi? Jo. ata janë të vdekur… Betohem se janë të vdekur. Pas katër ditësh, duhej të ishte ditëlindja e vajzës sime.”
Ai ngriti një byzylyk që kishte bërë për të ndërsa ishte në paraburgim izraelit.
“E bëra këtë për të, e bëra vetë.”
Vajza e tij ishte në të njëjtën moshë me djalin e pengut të liruar Elkanah Bochbot, i cili festoi ditëlindjen disa ditë para se babai i tij të lirohej.
Por askush nuk do të derdhë lot për humbjen e Salemit dhe askush nga familja nuk mbijetoi për të parë lirimin e tij.
Dhimbja jonë nuk ka qenë kurrë e barabartë dhe jeta e fëmijëve tanë thjesht nuk ka të njëjtën vlerë.
Ndërsa Izraeli shpall të drejtën e tij për vetëmbrojtje, askush nuk i mbron palestinezët në Gaza ose në Bregun Perëndimor të pushtuar.
Çdo person në rrugët e Izraelit do të thotë: “Izraeli ka të drejtën e vetëmbrojtjes”. Por nuk është kurrë e njëjtë kur bëhet fjalë për Sirinë, Libanin ose Palestinën.
A keni dëgjuar ndonjëherë dikë të thotë: “Palestinezët kanë të drejtën e vetëmbrojtjes”?
Sulmet terroriste, të kryera nën mbrojtjen e ushtrisë izraelite, ndodhin në Bregun Perëndimor të pushtuar çdo ditë. Kolonët djegin makina, presin pemë ulliri, rrahin dhe qëllojnë dhe vrasin palestinezë.
Një mësim i qartë
Duket se më shumë se 68,000 jetë palestineze në Gaza, 20,000 prej tyre fëmijë, nuk janë të mjaftueshme.
Një natë, bombat izraelite marrin edhe 100 jetë palestineze, dhe pastaj, mrekullisht, ditën tjetër shpallet një vazhdim i “armëpushimit”, dhe pastaj gjithçka ndodh përsëri.
Por në ditët pas nënshkrimit të deklaratës së Harm el-Sheikh, Izraeli u ka dhënë të gjithëve një mësim shumë të qartë se nuk ka negociata, asnjë marrëveshje për t’u respektuar. Ai i prish marrëveshjet më shpejt sesa thahet boja në letër.
Modeli i pasluftës – potencialisht status quo-ja e re – po krijohet nga Izraeli, falë udhëheqësve arabë dhe myslimanë që buzëqeshën dhe shtrënguan duart me Trump-in në Egjipt.
E drejta e vetëmbrojtjes është zëvendësuar nga e drejta e përgjigjes, që në fakt do të thotë e drejta për të vazhduar vrasjen e palestinezëve në çdo kohë që zgjedh dikush. /tesheshi.com/