Këshilltari i Ministrisë së Turizmit Ermal Telhai, ka
komentuar filmin e fundit të Ermal Mamaqit, që sipas tij ishte shumë më poshtë
pritshmërive, ndërsa salla në Pallatin e Kongreseve ishte më shumë se treçereku
bosh.
Sipas Telhait, si pasojë e pjesëmarrjes së ulët në premierë,
u zhgënjye dhe vetë Mamaqi, ndërsa shton se ndjeu keqardhje për kastin e
filmit, që duhet thënë në mesin e tyre kishte dhe emra të njohur të
kinematografisë shqiptare.
Duke u ndalur te fabula e filmit, Telhai shprehet se asnjë
prej personazheve nuk ishte vendosur në vendin e duhur dhe asnjëra prej
familjeve, as ajo tropojane dhe as ajo nga Fieri nuk janë përfaqësuar si duhet
në skenar.
Postimi i plotë i Telhait:
Kam parë filmin e parë të Ermal Mamaqit dhe e quaj komedi
shumë të sukseshme ku kam qeshur pa fund. Me të njëjtën pritshmëri shkova edhe
dje në premierën e dytë në orën 21:00, ku prisja të qeshja 10 herë më shumë,
por qesha 10 herë më pak se në filmin “Dy gisht mjaltë”.
Prisja rradhë të gjatë për të hyrë se premierë, por nuk
pati. Në sallë nuk ishin më shumë se çereku i karrigeve të mbushura. Mu dhimbs
kasti sepse një energji, marketing dhe përkushtim aq i madh, nuk meritojnë të
kenë aq pak prezencë. Mbase kjo ishte një analizë e bërë jo mirë nga
organizatorët dhe në fjalën përshëndetëse të Ermalit, u duk zhgënjimi.
Salla bosh të trishton!
Unë as jam, as pretendoj të jem ndonjë herë kritik filmi,
por si njohës modest i mardhënieve me publikun, më takon të reagoj për atë që
prisja të shihja përkundrejt asaj që pashë në film në këtë prizëm.
Filmi filloi, komercializmi pritej dhe gjatë 2-orëshit pashë
reklamë për një bankë, një klinike plastike, një karburant, një dyqan
laptopësh, një agjensi turistike, një mobileri, një sallameri, një markë
patatinash, një birrë, një kafene, një markë uji, një dyqan që jepte makina me
qera, ndoshta edhe ndonjë gjë që se kujtoj. Në asnjë film deri më sot nuk kam
parë kaq reklama të integruara, prandaj e quaj marketing të tepërt (ndoshta jo
të keq).
Ne thelb të skenarit është Landi që e emërojnë drejtor banke
në Tropojë, zonë që në film u trajtua më keq se zonat e luftës në Siri për nga
rrezikshmëria.
Ngjarjet zhvillohen rreth dy familjeve, një tropojane dhe
një fierake, që në gjykimin tim, asnjëra e përfaqësuar denjësisht.
Po i marr me rradhë se çfarë prisja të shihja e çfarë pashë:
Prisja një kryefamiljar tropojan të sertë, fanatik por të
rregullt, siç unë njoh shumë të tillë, por pashë një njeri prehistorik të
parruar, të pakulturuar, që nuk di të hajë, që ofendon gruan e tij duke thënë
“kam 40 vjet që fle me një burrë” (citim nga filmi ky), që kërcënon me dy
bodigardë me maska dhe armë për martesë të detyruar mikun të cilit i hapi
shtëpinë, e në fund ndërron edhe orientimin seksual.
A është ky babai tropojan?!
Prisja një grua kryefamiljare fanatike, të çuditur nga koha
që ka ardhur, jo mendjehapur, por zonjë të denjë, që pavarësisht skamjes dhe
mentalitetit të kohës, ja ka dalë të rrisë dhe edukojë shumë fëmijë. Në fakt
pashë një imazh të shpërfytyruar me vetulla të bashkuara, injorante, që nuk
dinte as të fliste as të hante, as të përshtatej, as të sillej.
A është kjo nëna tropojane?!
Prisja një vajzë të ndrydhur, të frikur nga mentaliteti
paragjykues, nga autoriteti i meshkujve të familjes. Në fakt ky ishte roli që
mu duk më origjinal, që luhej nga një tropojane dhe i shkonte, më pëlqeu edhe
komizmi, por konkteksti i vendosur s’mu duk i duhuri.
Prisja djemtë e familjes që të ishin emigrantë në Londër siç
i nxjerr dhe filmi, por emigrantë të rregullt, që punojnë me djersë dhe
ndihmojnë familjen, por pashë dy djem që i pari merrej me drogë, ndërsa i dyti
(rolin e të cilit e luan miku im Julian Deda) ishte martuar me një të moshuar
për letra ose për trashëgim pasurie dhe që kërcënojnë kunatin me pistoletë në
kokë.
Raste të tilla mbase ka, por a janë këta djemtë tropojanë që
duhen promovuar?!
Prisja të shihja si fund të lumtur një dasmë tradicionale,
që përcillte mesazhe kundër paragjykimeve dhe stigmatizimeve por me qasje
komike, si dhe elementë të kulturave të ndryshme familjare por që jetojnë nën
një umbrellë që quhet shqiptari. Në fakt pashë një dasmë me roje me maska dhe
kallash në hyrje, ku plasi sherri me grushta, armë, pjata e çfarë kishin nëpër
duar, e sikur të mos mjaftonte kjo, mbyllet me “Dajën” e dhëndrit i cili i quan
tropojanët bij kurvash që duan t’ja martojnë nipin me zor dhe për këtë veprim,
kryefamiljari tropojan i thotë “bravo bre burrë”.
A është kjo tradita e familjeve tona?! A është kjo ajo që
duhet të përcjellim tek shikuesit nëpërmjet komedive?!
Nëse dikush nga ju që e keni parë filmin, keni arritur të
kuptoni mesazhin, jeni të lutur të ma thoni.
Unë u përpoqa shumë, por nuk e kuptova dot!
(E.K/Faxweb.al)
/aktoretshqiptare.info