Xhamia Al-Aksa në Jerusalemin Lindor të pushtuar u rihap për besimtarët myslimanë të enjten, pas një mbylljeje 40-ditore të imponuar nga Izraeli për shkak të veprimeve të përbashkëta ushtarake SHBA-Izrael kundër Iranit.
Xhamia, e vendosur në Qytetin e Vjetër, u hap në agim, duke lejuar qindra myslimanë palestinezë të hynin në kompleksin Al-Haram al-Sharif, raportoi korrespondenti i Anadolu.
Kur portat u hapën me thirrjen e mëngjesit për lutje (ezan), një numër i madh besimtarësh u mblodhën në vend, dhe shumë prej tyre u panë duke shpërthyer në lot dhe duke u përkulur në shenjë mirënjohjeje në oborret e xhamisë. Qindra myslimanë u rreshtuan për lutjen e mëngjesit, hera e parë që vendi ishte mbyllur që nga mbyllja e tij.
Ministri izraelit i Sigurisë Kombëtare Itamar Ben-Gvir sulmoi kompleksin më 6 prill ndërsa ai ishte ende i mbyllur.
Izraeli e mbylli plotësisht hyrjen në Xhaminë Al-Aksa më 28 shkurt, duke përkuar me sulmin e tij ndaj Iranit, duke lejuar vetëm stafin e xhamisë dhe zyrtarët nga Vakëfi Islamik i Jerusalemit të luteshin atje, ndërsa palestinezë të tjerë u detyruan të luteshin në xhami më të vogla rreth qytetit.
Autoritetet gjithashtu penguan namazin e Kurban Bajramit në Al-Aksa këtë vit, kufizimi i parë i tillë që kur Izraeli pushtoi Jerusalemin Lindor në vitin 1967.
Myslimanët harruan Al-Aksën
Për herë të parë pas pushtimit sionist të Jerusalemit, që nga viti 1967, Izraeli e ndaloi plotësisht hyrjen në Xhaminë Al-Aksa për 40 ditë, ata as nuk lejuan të faleshin namazet e Bajramit.
Gjatë kësaj kohe, bllokadat e vendeve myslimane nuk bënë asgjë për të ndaluar këtë dhunë të shtetit sionist.
Në të njëjtën kohë, Izraeli ndaloi hyrjen në faltoren katolike në Jerusalem vetëm për një ditë, por e gjithë bota perëndimore u ngrit menjëherë, reagimet ishin të tilla që Benjamin Netanyahu duhej të kërkonte falje po atë ditë.
Fatkeqësisht, kur palestinezët panë se vendet myslimane nuk do të bënin asgjë, ata kërkuan ndihmë nga vendet perëndimore për të hapur Al-Aksën.
Në vitin 1969, dy vjet pas pushtimit të Jerusalemit, sionistët i vunë flakën Al-Aksës. Në atë kohë, ata menduan se nuk do të agonte, se arabët do t’i shkatërronin. Pastaj kryeministrja izraelite, Golda Meir, tha:
“Dita më e trishtuar në jetën time në Shtetin e Izraelit ishte dita kur i vumë flakën Xhamisë Al-Aksa. Thashë me vete atëherë: ‘Tani arabët do të na sulmojnë dhe do të na vrasin’. Dhe dita më e lumtur e jetës sime agoi mëngjesin tjetër kur pashë se arabët nuk kishin bërë asgjë.”
Që nga ajo ditë, Izraeli ka ecur hap pas hapi drejt shkatërrimit të Al-Aksës. Sigurisht, ata e bëjnë këtë sepse janë të bindur se myslimanët e sotëm, veçanërisht udhëheqësit myslimanë, nuk do të lëvizin gishtin për të mbrojtur Al-Aksën.
