Në vend që ta bëjnë Arktikun më të lehtë për t’u lundruar, ndryshimi i klimës po e bën akullin më të trashë, më të lëvizshëm dhe më të rrezikshëm në zona të caktuara.
Realiteti i ftohtë dhe i ashpër me të cilin përballen çdo plan i SHBA-së, NATO-s apo Evropës për Groenlandën është akulli. Ai i mbyt portet, i gropos mineralet dhe i ngrin brigjet në fusha minash me copa të bardha dhe blu që kërcënojnë anijet gjatë gjithë vitit.
Dhe e vetmja mënyrë për të thyer gjithçka me akullthyes: anije gjigante me motorë të fuqishëm, trupa të përforcuar dhe harqe të rënda që mund të shtypin dhe copëtojnë masat e ngrira.
Por Shtetet e Bashkuara kanë vetëm tre anije të tilla, njëra prej të cilave është aq e vjetër sa mezi përdoret. Vendi ka hyrë në marrëveshje për të marrë 11 të tjera, por mund të sigurojë anije shtesë vetëm nga kundërshtarët – ose aleatët që i ka refuzuar së fundmi.
Furnizuesi kryesor është Finlanda, por vendi nordik po përballet me sfidat e veta në thyerjen e akullit. Çuditërisht, ndryshimet klimatike që ngrohin detet nuk do të thotë domosdoshmërisht se vendi mund të mbështetet më pak te anijet akullthyese në të ardhmen.
Në vend që ta bëjnë Arktikun më të lehtë për t’u lundruar, ndryshimi i klimës po e bën akullin më të trashë, më të lëvizshëm dhe më të rrezikshëm në zona të caktuara, edhe pse mbulesa e përgjithshme e akullit po zvogëlohet.
Akullthyesit: Teknologjia kryesore në Arktik
Pavarësisht zbutjes së retorikës së tij, Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, duket i vendosur që Amerika ta zotërojë Groenlandën për arsye sigurie dhe ekonomike: për ta mbajtur atë që ai e quan “copa e madhe dhe e bukur e akullit” larg duarve të Moskës dhe Pekinit, për të siguruar një vendndodhje strategjike në Arktik për asetet amerikane dhe për të nxjerrë pasurinë minerale të ishullit, përfshirë metalet e rralla.
Pa specifikuar ndonjë plan, ai u tha udhëheqësve botërorë të mbledhur në Davos të Zvicrës, më 21 janar se “për të arritur në këtë tokë të rrallë duhet të kalosh nëpër qindra metra akull”.
Megjithatë, nuk ka asnjë mënyrë kuptimplote për ta bërë këtë – ose çdo gjë tjetër në territorin gjysmëautonom danez – pa aftësinë thelbësore të akullthyesve për të hapur shtigje përmes deteve të ngrira .
Edhe nëse do të vendosnin të dërgonin materiale amerikane në Groenlandë nesër, “ata do të kishin një boshllëk dy ose trevjeçar gjatë të cilit nuk do të ishin në gjendje të hynin në ishull shumicën e kohës”, thotë Alberto Rizzi, një bashkëpunëtor në Këshillin Evropian për Marrëdhëniet me Jashtë.
- «Në hartë, Groenlanda duket e rrethuar nga deti, por realiteti është se deti është plot me akull», shton ai.
Nëse SHBA-të duan më shumë anije akullthyese, ka vetëm katër mundësi: kantieret detare të kundërshtarëve strategjikë, Kinës dhe Rusisë, ose aleatët e hershëm, Kanadasë dhe Finlandës, të cilat të dyja kohët e fundit kanë përballuar kritika të ashpra dhe kërcënime për tarifa nga Trump për shkak të Grenlandës.
Ekspertizë veriore në anijet e afta për të kapërcyer akullin
Akullthyeset janë të kushtueshme për t’u projektuar, ndërtuar, operuar dhe mirëmbajtur dhe kërkojnë një fuqi punëtore të kualifikuar që mund të gjendet vetëm në vende të caktuara si Finlanda, me ekspertizë të farkëtuar në Detin e akullt Baltik.
Finlanda ka ndërtuar afërsisht 60 përqind të flotës botërore prej më shumë se 240 akullthyesish dhe ka projektuar gjysmën e pjesës së mbetur, thotë Rizzi.
“Janë aftësi shumë të specializuara që ata i zhvilluan si domosdoshmëri fillimisht dhe më pas kanë qenë në gjendje t’i shndërrojnë ato në një levë gjeoekonomike”, thotë ai.
Rusia ka flotën më të madhe në botë me rreth 100 anije, përfshirë anije kolosale të pajisura me reaktorë bërthamorë. E dyta vjen Kanadaja, e cila do të dyfishojë flotën e saj në rreth 50 akullthyes, sipas një raporti të vitit 2024 nga Aker Arctic, një firmë projektimi akullthyesish me seli në Helsinki.
“Librat tanë të porosive të punës së projektimit dhe inxhinierisë janë mjaft të mbushura për momentin dhe e ardhmja e afërt duket premtuese”, thotë Jari Hurttia, menaxher biznesi në Aker Arctic, ndërsa përshkruan interesin në rritje për “kompetencën e veçantë të pakrahasueshme të firmës, e cila nuk është e disponueshme askund tjetër në botë”.
Gjatë administratës së tij të parë, Trump i dha përparësi blerjes nga ushtria amerikane të anijeve të afta për të kapërcyer akullin, një strategji që administrata Biden e ndoqi duke nënshkruar një marrëveshje me Helsinkin dhe Otavën për të dorëzuar 11 akullthyes të ndërtuara nga dy konsorciume korporatash me dizajne finlandeze.
Po shfaqen çarje në të ardhmen e thyerjes së akullit në Arktik
Ndërsa si SHBA-ja ashtu edhe Bashkimi Evropian me 27 vende, përfshirë Danimarkën dhe Finlandën, janë zotuar të rrisin ndjeshëm investimet në Groenlandë, është e qartë se kush ka aktualisht aftësinë e fuqisë së fortë për të arritur në territorin e gjerë të ngrirë, afërsisht tre herë më të madh se Teksasi.
“Është disi absurde sepse nuk mendoj se Finlanda do ta anulonte marrëveshjen me SHBA-në si përgjigje ndaj kërcënimit për të pushtuar Groenlandën”, thotë Rizzi. “Por nëse Evropa dëshiron të ushtrojë ndikim të konsiderueshëm ndaj SHBA-së, ajo mund të thotë: ‘Nuk do t’ju japim asnjë anije akullthyese dhe fat të mbarë për të arritur Arktikun, ose për të projektuar fuqi atje, me ato dy anije të vjetra që keni’”.
- Megjithatë, Finlanda ka edhe problemet e veta të brendshme në horizont, ndërsa ndryshimet klimatike prishin modelet e motit.
Ngrohja globale do të thotë që flota e akullthyesve të vendit u vu në lëvizje për herë të parë këtë dimër vetëm në natën e Vitit të Ri – pothuajse dy javë më vonë se vitin e kaluar dhe dukshëm më tej në sezon sesa mesatarja afatgjatë.
Vitin e kaluar, ata u dislokuan për 153 ditë, një periudhë shumë më e shkurtër se zakonisht, sipas Agjencisë Finlandeze të Infrastrukturës së Transportit, e cila është përgjegjëse për thyerjen e akullit.
Por kjo nuk do të thotë që thyerja e akullit po bëhet një detyrë më e lehtë.
“Ndryshimi i klimës nënkupton gjithashtu kushte ekstreme, pra dimra shumë të ngrohtë me shumë pak akull, kur nevojitet pak ndihmë për thyerjen e akullit. Por ka të ngjarë të sjellë edhe fenomene ekstreme në anën tjetër”, tha drejtori i biznesit të Arctia, Paavo Kojonen, për agjencinë finlandeze të lajmeve STT.
- Era është fajtorja kryesore. Ndërsa dimrat bëhen më të stuhishëm, masat e akullit udhëtojnë drejt ujërave të cekëta ose bregut dhe fillojnë të grumbullohen.
Aty ku fushat e akullit dikur ishin zakonisht 60-80 centimetra të trasha, tani ato mund të arrijnë deri në 10 metra në disa zona, tha Kojonen.
“Kapitenët e anijeve akullthyese thonë se dimrat po bëhen gjithnjë e më të vështirë”, shtoi ai.
Aktualisht, nevojiten gjashtë akullthyes Arctia për të siguruar që tregtia detare finlandeze të jetë e papenguar gjatë dimrit.
“Do të na duhen të paktën ky numër anijesh akullthyese për disa dekadat e ardhshme”, tha Kojonen.
“Kostoja e akullthyesve për shoqërinë është mjaft e vogël në krahasim me problemet nëse tregtia e jashtme nuk funksionon. Nuk ka kapacitet zëvendësues në dispozicion nga e gjithë bota gjatë dimrave të ashpër me akull.”