Pavarësisht mobilizimit të paprecedentë që ka provokuar Trump, rezultatet nuk janë ato që ai priste, ndërsa takimi i rusisë me presidentin ukrainas duket më shumë si një dëshirë e parealizuar sesa diçka që do të bëhet realitet.
Që nga java e takimit midis presidentëve amerikanë dhe ukrainas, si dhe me figurat kryesore evropiane të NATO-s, rezultatet e prodhuara sigurisht nuk janë ato që priste Shtëpia e Bardhë ose, sipas asaj që ka deklaruar dhe vazhdon të pohojë, ato që dëshironte me zjarr. Është e qartë dhe evidente se Donald Trump ka arritur, në 72 orë, të mobilizojë disa nga forcat më “kundërshtare” në planet, dhe jo vetëm që i solli ato në një pikënisje të përbashkët, por edhe i “uli” në tryezë.
Presidenti amerikan, i cili nuk është as i famshëm dhe as nuk e fsheh këtë, pa ndonjë devijim të veçantë diplomatik – në kuptimin konvencional të fjalës – ka arritur shpejt atë që presidenca e mëparshme e Biden, si dhe presidenca tetëvjeçare e Obamës, nuk arritën ta bënin në katër vjet. Megjithatë, Rusia ka arritur nivelin më të lartë dhe ka përcaktuar udhëzimet e veta për një marrëveshje gjithëpërfshirëse paqeje në Alaska. Trump, brenda 24 orëve, pasi informoi Kievin dhe Brukselin, arriti të sillte partnerët më të rëndësishëm të Ukrainës në Shtëpinë e Bardhë për një takim që duhej të organizohej dhe të mbahej me nxitim më të madh se kurrë që nga funerali i JFK-së në fillim të viteve 1960…
Pikëpyetje
Pavarësisht shpejtësisë – treguese e dëshirës së Trump për të gjetur një zgjidhje ose për të bërë hapin e parë drejt saj – ajo që është arritur deri më tani nuk ka ofruar asgjë të prekshme për të adresuar çështjet themelore që lidhen me luftën ose protagonistët e saj.
Moska ka “sugjeruar” që takimi dypalësh midis Putinit dhe Zelenskyt – të cilin Donald Trump e konsideron jashtëzakonisht të nevojshëm – të mbahet në Kremlin… dhe Volodymyr Zelensky thekson në çdo rast se është e pamundur që shkëmbimi i territoreve të jetë pika e vetme në rendin e ditës të takimit me Rusinë…
Përpjekja e Trumpit për të sjellë Rusinë dhe Ukrainën në të njëjtën tryezë nuk duket se po bën ndonjë përparim, por kjo duket se i jep presidentit amerikan më shumë karta për të luajtur kundër të dyjave… Shtëpia e Bardhë është aktualisht në mes të kësaj krize të veçantë, dhe trajtimi i saj nuk ka tërhequr kritikat e gjera që bëri vendimi i Uashingtonit për t’u takuar me Ministrinë e Jashtme ruse në Arabinë Saudite disa muaj më parë.
Në të njëjtën kohë, vizita e dytë e Zelenskyt në Shtëpinë e Bardhë ka vendosur gjithashtu një “kapsulë kohore” – pahijshmëria ishte historike dhe për këtë arsye do të mbetet aty përgjithmonë – të ngjarjeve ekstreme që u zhvilluan në Zyrën Ovale shkurtin e kaluar, me kamera që rrokullisen dhe transmetohen drejtpërdrejt në të gjithë botën.
Në të njëjtën kohë, Moska mund t’i ketë blerë përsëri kohë dhe hapësirë Trumpit, por këtë herë është bërë e qartë – pa ndërmjetës – se çfarë kërkon ai vetë nga Rusia.
Shtëpia e Bardhë aktualisht po “luan” në kushte të barabarta me të dyja palët e krizës – edhe pse e trajton agresorin dhe viktimën si të barabartë – dhe, më e rëndësishmja për vetë Trumpin, ajo ka bërë publikisht gjithçka që mundi dhe predikoi gjatë fushatës zgjedhore. Presidenti amerikan ka të ngjarë të mos jetë në gjendje ta përfundojë luftën as në këtë mënyrë – në mënyrën e tij – por për Trumpin, gjëja kryesore është të ruajë avantazhin e tij.