Poliçani, dikur një nga qytetet më të rëndësishme të industrisë së armëve në Shqipëri, sot po përjeton një realitet krejtësisht ndryshe. Nga një qendër e zhvilluar industriale, ai është shndërruar në një qytet që po përballet me braktisje të theksuar dhe rënie të ndjeshme të popullsisë.
Pas viteve ’90 dhe mbylljes së ndërmarrjeve ushtarake, ekonomia lokale pësoi goditje të fortë. Mungesa e vendeve të punës detyroi shumë banorë, veçanërisht të rinjtë, të largohen drejt qyteteve më të mëdha ose jashtë vendit në kërkim të një jete më të mirë.
Sot, qyteti i Poliçanit po përballet me një situatë “të jesh apo të mos jesh”, pasi ka shqetësime se ai mund të mos ekzistojë më as si bashki. Kjo ka shtuar pasigurinë dhe ankthin tek banorët e mbetur.
Në Poliçan kanë mbetur kryesisht të moshuarit, të cilët po përballen jo vetëm me vështirësi ekonomike, por edhe me largimin gradual të çdo lehtësie dhe shërbimi. Ata janë njerëz që kanë punuar një jetë të tërë në këtë qytet, por sot ndihen të harruar nga shteti dhe të lënë në mëshirë të fatit.
Infrastruktura e amortizuar, mungesa e investimeve dhe reduktimi i shërbimeve bazë e bëjnë jetën gjithnjë e më të vështirë për banorët. Shumë prej tyre shprehen se nuk kërkojnë më shumë se kushte minimale për të jetuar me dinjitet në vendin e tyre.
Banorët kërkojnë vëmendje dhe ndërhyrje urgjente nga institucionet, për të ndalur degradimin dhe për t’i dhënë qytetit një mundësi të re zhvillimi. Përndryshe, Poliçani rrezikon të mbetet vetëm një kujtim i së kaluarës së tij industriale.
Rasti i Poliçanit është një pasqyrë e qartë e një fenomeni më të gjerë që po prek shumë zona të Shqipërisë, ku emigracioni dhe mungesa e zhvillimit ekonomik po çojnë drejt zbrazjes dhe harresës së qyteteve të vogla.