Hu Anyan, një ish-shpërndarës pakosh në Pekin, u bë i njohur në Kinë me librin e tij “Unë shpërndaj pako në Pekin”, i cili dokumenton jetën e përditshme të punëtorëve në ekonominë në rritje të shpejtë, por të paqëndrueshme të vendit.
Vepra e tij, e botuar në vitin 2023 dhe e përkthyer në anglisht këtë vit, shkaktoi debat publik rreth presionit të punës dhe pasigurisë ekonomike që karakterizojnë ekonominë e përkohshme të Kinës.
Gjatë punës së tij, Hu duhej të bënte një dërgesë çdo katër minuta për të shmangur humbjet, ndërsa paguhej 1.6 juanë (rreth 0.20 euro) për pako.
Detyrat e tij nuk kufizoheshin vetëm në transport të thjeshtë: ai shpesh duhej të priste që klientët të provonin produktet ose të ripaketonin kthimet, dhe ai ishte përgjegjës për çdo pako të humbur.
Siç shkruan ai në librin e tij, “nëse një minutë vlen 0.5 juanë, atëherë kostoja e tualetit është një juan”, duke vënë në dukje se ai shmangte pirjen e ujit për të shmangur humbjen e kohës.
Siç raporton Guardian, periudha e mbuluar nga libri është 2018–2019, por karriera e tij shtrihet në dy dekada dhe përfshin 19 punë të ndryshme: nga shitës biçikletash dhe punonjës i stacionit të benzinës deri te dizajner grafik, punëtor magazine, praktikant bukëpjekës dhe menaxher dyqani veshjesh.
Shumë nga punët e tij ishin të përkohshme, pa perspektiva për avancim ose specializim profesional.
Ai shpjegon se ky fenomen është i përhapur në Kinë, veçanërisht midis punëtorëve pa aftësi të qëndrueshme. “Është e lehtë të gjesh një punë dhe po aq e lehtë ta lësh atë”, vëren ai.
Shumica, thotë ai, heqin dorë kur lodhen ose frustrohen nga rrethanat. Punët që ai i kujton pozitivisht janë ato në të cilat ai arriti të mësonte diçka të re.
Libri i tij gjithashtu nxjerr në pah jetën e rreth 300 milionë migrantëve të brendshëm në Kinë, të cilët lëvizin nga fshati në qytete në kërkim të mundësive më të mira, shpesh me të drejta dhe njohje shoqërore të kufizuara.
Hu përshkruan presionin, pasigurinë dhe konkurrencën që mbizotërojnë në këto vende pune, por edhe ndjenjën e përhapur të pasigurisë që karakterizon tregun modern të punës kinez.
Interesi për librin fillimisht erdhi nga lexuesit që donin të dinin historitë e këtyre punëtorëve “të padukshëm”.
Megjithatë, vepra e tij më vonë gjeti rezonancë me një audiencë më të gjerë, të cilët panë përmes faqeve të tij shqetësimet e tyre në lidhje me natyrën e punës dhe vlerën e përpjekjes njerëzore.
Autori raporton se shumë lexues tani janë më tolerantë dhe të durueshëm ndaj shpërndarësve.
Suksesi i librit përkoi me një debat më të gjerë shoqëror rreth kulturës së punës “996” – duke punuar nga ora 9 e mëngjesit deri në orën 9 të mbrëmjes, gjashtë ditë në javë – dhe lëvizjen e të rinjve që zgjedhin të “qëndrojnë të shtrirë” në përgjigje të presionit të tepërt të punës.
Në të njëjtën kohë, ekonomia e Kinës po ngadalësohet, me papunësinë e të rinjve në qytete që arrin në 20%.
Hou Anyan tani shkruan me kohë të plotë dhe ka botuar dy vepra të tjera autobiografike. Ai jeton në Chengdu me gruan e tij – gjithashtu një shkrimtare – dhe thotë se jeton një mënyrë jetese të kursyer. Të ardhurat e tij mbeten të kufizuara, por ai beson se shkrimi ofron kuptim dhe stabilitet.
Pavarësisht përmbajtjes së tij kritike, libri ka marrë edhe vlerësime pozitive nga mediat shtetërore në Kinë, të cilat e përshkruajnë atë si një vepër që shfaq “vetëdisiplinën dhe qëndrueshmërinë e njerëzve të zakonshëm”.
Ai shpreson që përkthimi ndërkombëtar i veprës do të kontribuojë në mirëkuptimin e ndërsjelltë midis lexuesve në Kinë dhe jashtë vendit, duke theksuar se fenomenet e presionit dhe pasigurisë në vendin e punës nuk janë ekskluzivisht kineze, por globale. /tesheshi.com/
