Dy samite ndërkombëtare u mbajtën në Sharm El-Sheikh me 29 vjet diferencë, të dyja me të njëjtin qëllim, për të arritur të ashtuquajturën “paqe” dhe për të luftuar “terrorizmin”. Në të dyja rastet, Hamasi ishte objektivi kryesor i zhdukjes, margjinalizimit dhe përjashtimit. Megjithatë, pas samitit të parë të mbajtur 29 vjet më parë, Hamasi nuk u dobësua ose dështoi, përkundrazi, u bë më i fortë, më popullor dhe më i vendosur, deri në atë pikë sa u bë forca kryesore popullore në skenën palestineze, si brenda ashtu edhe jashtë Palestinës.
Sharm El Sheikh 1996:
Në fillim të vitit 1996, midis 25 shkurtit dhe 3 marsit 1996, Hamasi kreu katër operacione speciale kundër ushtrisë dhe policisë izraelite në hakmarrje për vrasjen e Yahya Ayyash.
Operacionet hakmarrëse të Hamasit e tronditën aq shumë entitetin izraelit saqë ishin arsyeja për thirrjen e një konference ndërkombëtare në Sharm el-Sheikh të Egjiptit. Konferenca u quajt “Samiti i Paqebërësve” dhe u organizua me ftesë të Presidentit egjiptian Hosni Mubarak dhe Presidentit amerikan Bill Clinton. Përfaqësues të më shumë se tridhjetë vendeve morën pjesë në konferencën e lartpërmendur, ku përveç Kombeve të Bashkuara dhe Bashkimit Evropian, në samit morën pjesë edhe kryeministri izraelit Shimon Peres, presidenti i Autoritetit Palestinez Yasser Arafat dhe krerë shtetesh dhe zyrtarë të lartë nga Rusia, Franca, Britania, Japonia, Kanadaja, si dhe shtetet arabe “të moderuara”.
Ky samit, rezolutat e të cilit u përqendruan në dënimin e “terrorizmit” dhe bashkëpunimin në luftën kundër tij, i shërbeu pushtimit izraelit për ta etiketuar lëvizjen e rezistencës palestineze me etiketën akuzuese të terrorizmit, ndërsa terrorizmi izraelit vazhdoi pushtimin dhe praktikat e tij brutale kundër popullit palestinez.
Sharm El Sheikh 2025:
Samiti i dytë u mbajt në Sharm El-Sheikh më 13 tetor 2025, nën patronazhin e përbashkët egjiptiano-amerikan, me pjesëmarrjen e më shumë se njëzet krerë shtetesh, krerë qeverish dhe përfaqësuesish shtetesh, përfshirë Presidentin egjiptian Sisi dhe Presidentin amerikan Trump. Ky samit përfaqësoi mbështetje për planin e Presidentit Trump për t’i dhënë fund luftës në Gaza dhe vizionin e tij për ditën pas qeverisjes së Gazës, dhe u përqendrua në mbështetjen e procesit të paqes. Përmes këtij samiti, Trump po kërkon të rivendosë pozicionin e privilegjuar të Izraelit në skenën botërore. Në të njëjtën kohë, Trump po përpiqet t’i vërë palestinezët nën kontroll, duke injoruar të drejtat e tyre politike-sovrane. Sigurisht, këtë herë Hamasi është objektivi kryesor, dhe këtë herë qëllimi është zhdukja, margjinalizimi dhe përjashtimi i Hamasit nga çështja palestineze.
Rezistenca palestineze i mbijetoi samitit të parë, a do t’i mbijetojë edhe këtij?
Pas samitit të parë në Sharm El-Sheikh në vitin 1996, Hamasi, Xhihadi Islamik dhe forca të tjera të lëvizjes së rezistencës palestineze pësuan goditje shkatërruese për shkak të fushatës globale të nisur kundër tyre. Fraksionet e lëvizjes palestineze të rezistencës pësuan një goditje të madhe, sepse Autoriteti Palestinez, në bashkëpunim me pushtuesin izraelit, nuk la gur pa lëvizur në shkatërrimin e strukturave të tyre organizative. Qeliza të shumta rezistence u likuiduan dhe udhëheqësit e tyre, si Muhyiddin Sharif, Imad Awadallah dhe Adel Awadallah, u vranë. Hassan Salameh u arrestua ndërsa ishte i plagosur. Megjithatë, pavarësisht goditjes së ashpër dhe viktimave të rënda, Hamasi dhe pjesa tjetër e lëvizjes palestineze të rezistencës nuk u zhdukën.
Pothuajse katër vjet më vonë, shpërtheu Intifada Al-Aksa. Brenda pak muajsh, Brigadat Al-Qassam të Hamasit ishin në ballë të rezistencës, ndërsa Hamasi rifitoi popullaritetin e tij, sepse populli palestinez u ekspozua ndaj brutalitetit të njohur të ushtrisë dhe policisë izraelite, domethënë, u bë e qartë për të gjithë, përfshirë vetë Yasser Arafatin, se Izraeli nuk e respekton procesin e paqes.
Hamasi pagoi një çmim të lartë në Intifadë. Udhëheqësit e saj më të shquar dhe simbolet e rezistencës u vranë, përfshirë Sheikh Ahmed Yassin, Dr. Aziz al-Rantisi, Salah Shehadeh, Ismail Abu Shanab, Jamal Salim, Jamal Mansour dhe udhëheqës të tjerë. Një numër i udhëheqësve më të shquar ushtarakë dhe politikë të Hamasit, si Ibrahim Hamed, Abbas al-Sayed, Abdullah Barghouti, Jamal al-Natsha dhe të tjerë, u arrestuan.
Edhe pas kaq shumë humbjeve, Hamasi nuk ra, as nuk u thye; përkundrazi, fuqia dhe popullariteti i tij janë rritur. Pas përfundimit të Intifadës, Hamasi fitoi një shumicë dërrmuese në zgjedhjet e Këshillit Legjislativ Palestinez të vitit 2006, duke siguruar 78 vende, duke përfshirë katër kandidatë të pavarur në listën e tij, krahasuar me 45 vende për Fatahun (partinë në pushtet).
Hamasit nuk iu dha kurrë një shans i vërtetë për të sunduar. Fatahu dhe mbështetësit e tij kanë penguar dhe minuar qëllimisht përpjekjet e Hamasit. Pushtimi izraelit gjithashtu ka përshkallëzuar qëllimisht operacionet e tij të sigurisë dhe ushtarake, ndërsa SHBA-të dhe aleatët e saj nga Evropa dhe bota arabe kanë vendosur një bllokadë globale politike dhe ekonomike. Ndarja midis Bregut Perëndimor dhe Gazës rezultoi në kontrollin e Bregut Perëndimor nga Fatahu, ndërsa Hamasi mbajti kontrollin e Rripit të Gazës, i cili pësoi format më të rënda të rrethimit. Hamasi, së bashku me fraksione të tjera të rezistencës, pati katër luftëra brutale kundër pushtimit izraelit në vitet 2008/2009, 2012, 2014 dhe 2021.
Pas të gjitha këtyre sfidave dhe luftërave, Hamasi dhe pjesa tjetër e rezistencës palestineze nuk u dobësuan, ata dolën më të fortë dhe edhe më popullorë.
Pas sulmit ndaj Izraelit më 7 tetor 2023 dhe dy viteve të agresionit brutal sionist dhe luftës në Rripin e Gazës, Hamasi ka arritur të mbijetojë dhe, së bashku me forcat e tjera të rezistencës, të arrijë një performancë të jashtëzakonshme. Ajo mbeti partia më popullore në çdo sondazh opinioni, shumë përpara Fatahut, pavarësisht humbjes së udhëheqësve të saj më të shquar politikë dhe ushtarakë, veçanërisht në Rripin e Gazës, dhe pavarësisht viktimave dhe vuajtjeve të mëdha që rezultuan nga agresioni sionist.
Pushtimi izraelit e përdori procesin e paqes si një mbulesë për programe të mëtejshme judaizimi dhe vendbanimesh. Masat e Izraelit për të judaizuar Bregun Perëndimor, përfshirë Jerusalemin Lindor, dhe për ta aneksuar atë, si dhe për të judaizuar Xhaminë Al-Aksa, për të anashkaluar Marrëveshjet e Oslos dhe për të mbyllur çështjen palestineze janë përshkallëzuar në ekstrem. Izraeli arriti të shkatërrojë marrëveshjen e Oslos dhe të vendosë pengesa të shumta që pengojnë realizimin e një zgjidhjeje me dy shtete.
Autoriteti Palestinez është bërë një mjet funksional në shërbim të pushtimit izraelit, detyrat e të cilit përqendrohen në shtypjen dhe persekutimin e rezistencës palestineze përmes koordinimit të sigurisë, ndërsa korrupsioni brenda vetë Autoritetit është bërë gjithnjë e më i dukshëm. Për më tepër, dobësia arabo-muslimane është rritur dhe interesi i sistemeve të tyre politike dhe udhëheqësve për çështjen palestineze ka rënë. Disa vende arabe madje kanë lëvizur drejt normalizimit të marrëdhënieve me Izraelin. Çështja palestineze është margjinalizuar plotësisht në skenën ndërkombëtare.
Duket se udhëheqësit botërorë të sotëm, të mbledhur në samitin e dytë në Sharm El-Sheikh, nuk e kanë mësuar mësimin e samitit të parë. Njëzet e nëntë vjet më vonë, samiti i Sharm El-Sheikh u mblodh për të rënë dakord për largimin e Hamasit nga skena politike dhe çarmatimin e tij, duke u përpjekur kështu ta privojë lëvizjen e rezistencës palestineze nga arsyeja e saj e ekzistencës; t’i presë kokat popullit palestinez dhe t’i ndëshkojë ata për të drejtën e tyre legjitime për t’i rezistuar pushtimit. Megjithatë, historia na mëson se rezistenca palestineze do të vazhdojë për aq kohë sa zgjat pushtimi.
Dhe kujtojmë: politika turke, posaçërisht Erdogan, është i vetmi zë nga bota islame që e cilëson Hamasin si organizate çlirimtare e aspak terroriste.