Procesi i integrimit të emigrantëve shqiptarë në vendet pritëse po hyn gjithnjë e më shumë në fazën e tij përfundimtare, marrjen e shtetësisë.
Sipas të dhënave më të fundit të publikuara nga Eurostat, Italia dhe Greqia rezultojnë destinacionet kryesore ku shqiptarët po fitojnë pasaportën e vendit ku jetojnë, duke dëshmuar se këto shtete nuk janë më thjesht hapësira punësimi sezonal, por vende ku është ndërtuar një jetë e qëndrueshme dhe afatgjatë.
Italia mban peshën kryesore në këtë proces, me rreth 35 mijë shqiptarë që marrin shtetësinë çdo vit.
Ky numër i lartë reflekton praninë e hershme të komunitetit shqiptar, lidhjet familjare të konsoliduara dhe integrimin e thellë në tregun e punës dhe shoqërinë italiane.
Pas saj renditet Greqia, ku afro 10 mijë shqiptarë në vit përfitojnë shtetësinë greke, një tregues i qartë i stabilizimit të emigracionit shqiptar në vendin fqinj.
Në një nivel më të ulët, por gjithsesi të qëndrueshëm, qëndrojnë disa nga ekonomitë kryesore të Europës Perëndimore.
Gjermania regjistron mesatarisht rreth 480 shqiptarë në vit që fitojnë shtetësinë, ndërsa shifra të ngjashme vërehen edhe në Francë dhe Belgjikë.
Këto vende kanë qenë destinacione të rëndësishme të dekadës së fundit, kryesisht për arsye arsimimi, punësimi të kualifikuar dhe azili.
Ndërkohë, një prirje e re po vihet re në Europën Veriore dhe Perëndimore.
Shtete si Holanda, Finlanda dhe Norvegjia po shndërrohen gradualisht në alternativa afatgjata për emigrantët shqiptarë, duke ofruar kushte më të mira jetese, sisteme sociale të forta dhe mundësi integrimi për familjet.
Në kontrast me këtë zhvillim, vendet e Europës Lindore dhe ato Baltike mbeten kryesisht destinacione të përkohshme. Ato shihen më shumë si vende tranziti, turizmi ose punësimi afatshkurtër, pa krijuar një bazë të qëndrueshme për kërkesa të shumta për leje qëndrimi apo shtetësi.
Marrja e shtetësisë konsiderohet etapa e fundit e ciklit të emigrimit, pasi nënkupton integrim të plotë ligjor, ekonomik dhe shoqëror në vendin pritës.
Rritja e numrit të shqiptarëve që arrijnë këtë fazë tregon jo vetëm për kohëzgjatjen e emigrimit, por edhe për rrënjosjen e komuniteteve shqiptare në vende të ndryshme në Europë, duke i kthyer ato në pjesë përbërëse të shoqërive ku jetojnë.
