Sipas Komisioneres Micallef, qëndrueshmëria nuk është një slogan, është një detyrë ndaj brezit të ardhshëm.
Inteligjenca artificiale dhe arsimi, kriza klimatike, teknologjitë dhe siguria e re, mbrojtja e vlerave demokratike, sfida demografike dhe forcimi i rolit të Bashkimit Evropian në konkurrencën globale. Këto janë vetëm disa nga fushat që Komisioni Evropian po trajton, në bashkëpunim me Shtetet Anëtare, në të ashtuquajturin “Raporti i Parashikimit Strategjik”. Versioni i përditësuar, “Rezistenca 2.0”, u prezantua sonte nga Komisioneri Glenn Micallef, përgjegjës për Drejtësinë Ndërgjeneracionale, Rininë, Kulturën dhe Sportin.
Sipas Komisioneres Micallef: “Rezistenca nuk është një slogan. Rezistenca është detyra jonë ndaj brezit të ardhshëm. Ne do të forcojmë aftësinë e Evropës për t’u përshtatur me ndryshimin, për të mbrojtur demokracinë tonë dhe për të mbetur e fortë dhe e besueshme në një botë me forca në ndryshim të vazhdueshëm. Kjo është arsyeja pse po propozojmë një koncept të ri të ‘rezistencës’. Rezistenca 2.0 do të thotë të jesh proaktiv, transformues dhe me vizion. Bëhet fjalë për “përgatitjen për të panjohurën, madje edhe për të paimagjinueshmen”.
Sipas burimeve në Bruksel, risia e paraqitur sot nga Komisioni është se politikëbërësit nuk do të vlerësojnë sfidat, rreziqet dhe mundësitë në nivel evropian, në afat të shkurtër ose të mesëm, por do të ofrojnë një perspektivë afatgjatë, zakonisht 15-25 vjet. Siç pohojnë të njëjtat burime, BE-ja ka bërë një punë të shkëlqyer në adresimin e krizave të mëdha të viteve të fundit; ne jemi bërë më të fortë së bashku, kemi nxjerrë mësimet dhe e kemi transformuar BE-në në përgjigje. Por sfidat e sotme janë të një madhësie dhe kompleksiteti të tillë saqë reagimi ndaj çdo krize të re serioze si një pikë kthese nuk është më një qasje e qëndrueshme. “Ne duhet të intensifikojmë përpjekjet tona dhe të ecim qartë drejt një qasje parandaluese dhe strategjike, në vend që të veprojmë si zjarrfikës.”
Raporti i vitit 2025 identifikon tetë fusha veprimi ku Evropa mund të forcojë rezistencën e saj:
1. Ndërtimi i një vizioni global për BE-në si një partner kombëtar dhe global i fortë, i qëndrueshëm dhe i besueshëm.
2. Forcimi i sigurisë së brendshme dhe të jashtme me një teknologji inteligjente. qasje.
3. Shfrytëzimi i fuqisë së teknologjisë dhe kërkimit për të mbështetur prosperitetin dhe vlerat.
4. Forcimi i qëndrueshmërisë ekonomike afatgjatë për të përballuar goditjet dhe për të mbështetur rritjen.
5. Mbështetja e prosperitetit të qëndrueshëm dhe gjithëpërfshirës si pjesë e modelit social evropian.
6. Ripërcaktimi i arsimit dhe aftësive për t’u përgatitur për ndryshimet teknologjike.
7. Mbrojtja e demokracisë, lirisë së medias dhe kohezionit social, duke luftuar dezinformimin.
8. Parashikimi i transformimit demografik dhe promovimi i barazisë ndërgjeneracionale.
Të marra së bashku, këto fusha ofrojnë një kornizë për të siguruar që Evropa është e përgatitur për dekadat e ardhshme, duke shfrytëzuar sa më shumë mundësitë e reja.
Parashikimi strategjik nuk ka të bëjë me parashikimin ose zbulimin e së ardhmes. Ka të bëjë me përgatitjen e Bashkimit Evropian. Është disiplina që eksploron zhvillime të ndryshme të mundshme në të ardhmen, duke përfshirë sfidat dhe mundësitë që ato mund të paraqesin, në mënyrë që të ndihmojë në formësimin e një të ardhmeje të dëshiruar.
Për ta arritur këtë, ajo shfrytëzon inteligjencën kolektive në një mënyrë të strukturuar dhe sistematike.
Parashikimi strategjik synon të integrojë këtë njohuri në hartimin e politikave, planifikimin strategjik dhe përgatitjen.
Ajo u mundëson politikëbërësve të marrin në konsideratë më mirë implikimet afatgjata të politikave të iniciuara sot, si dhe qëndrueshmërinë e tyre në skenarë të ndryshëm dhe të besueshëm në të ardhmen, dhe të zhvillojnë një vizion të përbashkët për të ardhmen. Kjo përfshin takime joformale të të ashtuquajturve “Ministra për të Ardhmen”, të emëruar nga secili Shtet Anëtar i BE-së dhe të cilët takohen joformalisht të paktën një herë në vit. Ata diskutojnë çështje kyçe që lidhen me të ardhmen e Evropës. Puna e Ministrave për të Ardhmen mbështetet nga një rrjet zyrtarësh të lartë nga administratat kombëtare, të cilët takohen të paktën dy herë në vit për të përgatitur takime ministrore, për të ndjekur përfundimet e tyre dhe për të bashkëpunuar në grupe pune tematike.