Kapja e Nicolás Maduro-s dhe bashkëshortes së tij, Cilia Flores, nga forcat speciale amerikane më 3 janar e ka tronditur rendin global. Por, përtej bujës së operacionit “Absolute Resolve”, intervista e fundit të presidentit Donald Trump për New York Times kanë ngritur një alarm të njohur: hijen e Irakut të vitit 2003.
Deklarata e tij se SHBA-ja do të “drejtojë” Venezuelën deri në një tranzicion të pasigurt, ka ringjallur debatin mbi dështimet e kaluara të “ndërtimit të shtetit”.
Ashtu si rënia e shpejtë e Bagdadit, sulmi ndaj Karakasit u prezantua si një triumf teknologjik. Trump u mburr se forcat amerikane “fikën pothuajse të gjitha dritat në Karakas”, përpara se Delta Force të zbriste në rezidencën presidenciale.
Ky paralelizëm me strategjinë “Shock and Awe” (Tronditje dhe Tmerr) të George W. Bush është i dukshëm. Në të dyja rastet, një fuqi ushtarake dërrmuese rrëzoi një autokrat brenda pak orësh, por pa një plan të qartë për atë që vjen pas “të nesërmes”.
Nafta si trofe
Nëse Iraku u pa si një luftë për kontrollin e “arit të zi”, Trump nuk ka lënë asgjë në dorë të imagjinatës në rastin e Venezuelës. Ai ka deklaruar hapur se kompanitë amerikane të naftës do të hyjnë në vend për të “riparuar infrastrukturën” dhe se Venezuela do të detyrohet të blejë vetëm produkte amerikane me të ardhurat e saj. Kjo qasje transaksionale, e tejkalon edhe retorikën më agresive të epokës Bush, duke e kthyer “Doktrinën Monroe” në atë që analistët po e quajnë “Doktrina Don-roe”, pra një kontroll i drejtpërdrejtë mbi burimet strategjikë nën petkun e zbatimit të ligjit.
Vakumi i pushtetit dhe gabimet e përsëritura
Dallimi kryesor, por po aq problematik, qëndron te pasardhësi. Ndërsa në Irak u tentua instalimi i një qeverie të re pro-perëndimore, Trump ka zgjedhur të bashkëpunojë me Delcy Rodríguez, ish-zëvendëspresidenten e Maduros, duke anashkaluar lideren e opozitës demokratike, María Corina Machado.
Ky veprim tregon se stabiliteti i kontratave të naftës ka prioritet mbi vlerat demokratike, një tjetër mësim që SHBA-ja pretendoi se e nxori nga Iraku, por që sot po e injoron tërësisht.
Sot, ndërsa Maduro pret gjykimin në Nju Jork ashtu si Sadami në Bagdad, mbetet pyetja: A do të jetë ky një sukses i shpejtë, apo fillimi i një tjetër pushtimi të kushtueshëm që do të destabilizojë Amerikën Latine për dekadat e ardhshme? Historia na paralajmëron se hyrja në një luftë është pjesa më e lehtë; dalja prej saj është ajo që përcakton trashëgiminë e vërtetë të një presidenti.